Co to jest Barnevernet

Słowo Barnevernet oznacza po norwesku “ochrona dzieci” (barn – “dziecko”, Vern– “ochrona, piecza”). Pełna nazwa organizacji – Departament ds. Norweskich Dzieci, Młodzieży i Rodziny (Barne, ungdoms- og familiedirektoratetBUFDIR, lub po prostu Norweska Ochrona Dziecka).

Głównym celem Barnevernet jest zapewnienie, by dzieci, które mieszkają w warunkach szkodliwych dla ich zdrowia i rozwoju, otrzymały potrzebne wsparcie i troskę. Prawo to ma zastosowanie do wszystkich dzieci w Norwegii, bez względu na ich status życiowy, edukację, narodowość, obywatelstwo. Norweskie prawo zmierza do wspierania dobra dziecka.

Konwencja Praw Dziecka jest częścią prawa norweskiego

Konwencja Narodów Zjednoczonych o Prawach Dziecka została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. i ratyfikowana przez Norwegię 8 stycznia 1991 r. 1 października 2003 r. Konwencja została inkorporowana do norweskiego prawa.

Konwencja przyznaje dzieciom te same prawa podstawowe, bez względu na to kim są i gdzie mieszkają. Prawa te mają charakter polityczny, ekonomiczny, socjalny i kulturalny, mając zastosowanie do wszystkich osób poniżej 18 roku życia, bez względu na narodowość, płeć, status społeczny, religię i kulturę.

Wszystkie dzieci mają prawo do:

  • Wszystkie dzieci rodzą się wolne i są równej wartości.
  • Imienia i obywatelstwa.
  • Ochrony.
  • Najlepszej możliwej opieki zdrowotnej oraz wystarczającej ilości jedzenia i picia.
  • Bycia usłyszanymi i wysłuchanymi.
  • Oświaty.
  • Zabawy, czasu wolnego i odpoczynku.
  • Wszystkie dzieci mają takie same prawa.

Konwencja opiera się na zasadzie, że najlepsze interesy dziecka muszą zawsze mieć pierwszeństwo w każdej sytuacji.

Instytucje publiczne w Norwegii rozumieją i stosują Konwencję bardzo ściśle. To dlatego przypadki dotyczące opieki nad dziećmi w Norwegii spowodowały tak wiele protestów i dyskusji na całym świecie. Widocznie temat ten rodzi sporo emocji i bólu. Jednocześnie wielu ludzi zadaje pytanie, czy wymagania Barnevernet w odniesieniu do zdolności rodziców do opieki nad ich własnymi dziećmi nie stały się zbyt surowe?